Gene bir sonbahar...lise 1 e basladım.okulun ilk günleri..                                                                                                                                       

tenefüs bitti.fizik öğretmenini bekliyoruz.biz öğretmeni beklerken okul nöbetçisi öğrenci geldi.beni müdür çağırıyormuş.1200 den fazla öğrencisi olan büyük bir okulduk.şimdi bu kadar öğrenci arasından neden ve niçin çağrılmıştım acaba..müdürün kapısını endişeli bir merakla çaldım ve girdim.gel bakalım cemal dedi bana.elinde daha önce açılmış bir zarf duruyordu.zarftan bir renkli kagıda yazılmış bir mektup ve bir fotoğraf çıkardı.fotoğrafı verdi.mektubu ise gözümün önünde yırttı.hiç unutmam o anı...hayal meyal birşeyler hatırlıyorum..yırtarken gözüme son takılanları...mektubun boş kalan kenarlarına kalpler yapmıştı bol bol...

tekrar böyle bir mektup alırsan seni disipline vermek zorunda kalırım dedi müdür bana.sadece fotoğrafı verdi bana gerisi yırtılmış halde çöpteydi artık.gidebilirsin dedi.yırtıkta olsa o çöpteki mektubu almayı tek tek yapıştırmayı çok isterdim.inanın..sınıfa döndüğümde ders başlamıştı.yerime oturdum.içimde hem sevinç hem burukluk vardı.ikide bir kitabın arasına koyduğum birtanemim resmine bakıyordum.aklım derste değildi.çöpteki yırtılmış mektuptaydı.

akşam oldu.hava karardı.okulun büyük çöplüğüne gittim.uzun bir süre aradım.ama hiç bir şey bulamadım.ve hala çok merak ediyorum neler yazmıştı o mektubunda bana diye...ona yazdığım cevapta bundan bahsetmedim ona..fotoğrafının güzel olduğundan sürekli baktığımdan bahsettim...