Blog nedir? . . . Kendi blogunu oluştur ;)

hatıralar

Ekim 2007 tarihli yazilar Ekim 2007 tarihli diger ogeler resimler , videolar

genemi ayrılık...!


 

ata binmenin ne kadar güzel bir şey olduğunu,hayatında ata hiç binmemiş birine anlatmak ne kadar zorsa,yaşananların güzelliğini anlatmakta bence bir o kadar zor diye düşünüyorum.bazen bu yazı dizisine neden başladığımıda soruyorum kendime ama kafamda net bir cavap yok.o günlere olan özlemim mi yoksa sevmeye olan özlemim mi bilemiyorum.

o yaz doyasıya birlikteydik.günlerimizin çoğunu birlikte geçirdik.benim tarlada işim olsa tarlaya geldi,tepelerde kuzuların yanındaysam oraya geldi.hava karamaya başladığında onu evlerine göndermeye zor ikna ederdim inanın.bir keresinde ailesiyle birlikte birkaç gün başka bir yere gitmişlerdi.köye döndüklerinde hava kararmıştı.evlerimizin arası uzak olmasına rağmen o korkmadan bizim eve gelmiş.ama ben yokmuşum.anneme beni sormuş.annemde kızım o daha dönmez gelmesine vakit var dediği halde beni beklemek istemiş.daha sonrada abisi gelip götürmüş.yani öylesine alışmıştık ki birbirimize belki yaşımız gereğide daha tam neler oluyor diye sorgulanmayacağımız yıllarda olmanın bize sağladığı avantajla gönlümüzce birlikte olabiliyorduk.burada çok özel anlarımı anlatmayı düşünmüyorum.her ne kadar sizle paylaşmak istesemde bu yaşanılanları bana ait bana özel benimle birlikte toprak olacak asla deşifre edilmemesi gereken anılar müsadenizle bende kalsın istiyorum.

yaz sonu gitme vakitleri gelmişti.istesekte istemesekte ayrılık vakti gelip çatmıştı.o gidecekti ve ben gene onsuz kalacaktım.bu tarifi zor bir acı veriyordu bana.ertesi sabah erkenden gideceklerdi.akşama doğru bize geldi vedalşamak için.küçük bir kağıda özenle yazılmış adresini bana verdi.bende okulun adresini ona verdim.akşam çok geç vakit gene abisi gelip aldı onu.yoksa ayrılacağımız yoktu.o gece yatağımda sessizce ağlarken onu ve geçirdiğimiz rüya ötesi yazı düşünüyordum...

beyaz....!


 

ikinci sınıfıda geçtim başarıyla.

başarıyla diyorum

çünkü takdir belgesi almak alışkanlık oldu.
yaz tatilinde köye geliyor ve eski hayatıma devam ediyorum.
köydeyim..buraları kısa geçeceğim.

bir gün ikindi sularıydı.tarlaya gidecektim.beyaz

atımızı hazırlıyordum.babam diğer kızıl atımızı satmış.
bizim eve doğru gelen iki kız gördüm.birisi biraz büyük diğeri küçük.
 
iyice yaklaştıklarında kalbim duracak ve öleceğim sandım inanın.
o anı hiç unutamam.küçük kız bana
onun beni sevdiğini kapı önünde söyleyen kızdı.

büyük olan ise onun ta kendisiydi..bembeyaz bir kıyafeti vardı.gözlerinin içi gülüyordu.
hala gözlerimin önünde.yanıma gelip  "biz geldik"
dedi ve ellerini uzattı bana.ben atı hemen 
yanımdaki bir direğe bağladım ve bende ona elimi 
uzattım.
hiç beklemiyordum.hatta beni çoktan unuttuğunu
düşünmeye başlamıştım.görüşmeyeli üç yıl olmuştu.
ama o daha gelir gelmez yanına o küçük kızı alıp
bize gelmişti.birbirimize hem aceleci hemde şaşkın
sorular soruyor ve cevaplıyorduk.
ne soruların ne de cevapların önemi yoktu.
yanımızdaki küçük kızı bile unutmuştuk.
yeryüzünün hangi noktasında olduğumuzun bile 
önemi yoktu..sanki sadece o ve ben vardık…